دوشنبه سی ام مهر 1386
I can't measure out my life with a coffee spoon :(
انقدر زیادن که نمیدونم کدومشو بهت بگم
دغدغه ها مو میگــــــــــم!
.
.
ــــــــــــــــــــــتنبــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــل شده ام...کمی فراتر از آنچه که میبینم!
ــــــــــــــــــــــشایـــــــــــــــــــــــــــــــــد دوباره به فدم زدن های طولانی و ممتد در هوای سردManhattan نیاز دارم...و نمیدانم این وضع تا کی ادامه دارد!
ـــــــــــــــــــــخــــــــــــــــــــــــــیلــی احمقند آنهایی که فکر می کنند من عاشق ام! من فقط کمی هوس دیوانگی به سرم زده...همین!
ـــــــــــــــــــــمــــــــــــــــــــــــــــــن چه میتوانم بگویم در جواب کسی که با تمام احساسش میگوید "...ی من! " خدایا دیگر به من هیچ ربطی ندارد!
ــــــــــــــــــــدلــــــــــــم میخواهد با تک تک سلول های بدنم احساست را زمانی که انگشتت را برای خاموش کردن موبایلت فشار می دهی بدانم....بقیه ی موارد مهم نیست! نیاز نیست انقدر داد بزنـــی.....میدانم که خاموشــــــــــــــــــــــی!
ـــــــــــــــــــــلــــعنت به این دغدغه ها که آدم را از راه به در می کنند!
شنبه بیست و هشتم مهر 1386
Seize the day
Seize the day!
میفهمــــــی؟؟!
پ.ن: شروع میکنم...البته منظورم اینه : ادامـــــــــــــه میدهم!
پ.ن-۱: من معتقدم : گفتنی ها کم نیست! اینجا هم اومدم که بــــــــــــــــــــــگم! کم نه!
پ.ن-۲:سلام..خوبی؟ مرسی..تو خوبی؟ مرسی..تو خوبی؟ مرسی..تو خوبی؟ مرسی..توخوبی؟
خوبـــــــــــم! (کی تا حالا اینطوری احوال پرسی کرده؟؟)
پ.ن۲: اینجا خیلی با خودم کار دارم! شاید با تو هم یه کارایی داشتم...
